Իմ Facebook-ի էջում ես անդրադարձել հայկական քաղաքական դաշտում ընդդիմադիր ուժերի գործելաոճին՝ մեկնաբանելով Նիկոլ Փաշինյանի կողմից «հույսի» հասկացության օգտագործումը որպես հիմնական քաղաքական ուղերձ։
Պետք է ընդունել, որ Նիկոլին հաջողվել է երկրի քաղաքական դաշտում մոդայիկ դարձնել ջրիկությունը։ Նա փորձում է «հույս վաճառել» հայ ժողովրդին, սակայն իրականում վաճառում է իլյուզիա, օդ։ Նրա իրական ասելիքն այնքան զազրելի է ու վանող, որ նա ստիպված է այն քողարկել էժանագին պոնտերով և վիզուալ կերպարներով։
Այսպիսով, ընդդիմադիր ուժերը, փորձելով մրցել Նիկոլի հետ, նույնպես սկսել են «հույսի» անվան տակ «օդ վաճառել»։ Դա ցույց է տալիս, որ նրանք, իրենց հերթին, ընդունել են «քաղաքականությունը որպես անըդհատ շոու» գործելաոճը՝ փորձելով հավաքել լայքեր և ձայներ։
Իմ խորին համոզմամբ, քաղաքական ԱՍԵԼԻՔԸ պետք է լինի նախ ԱՆԵԼԻՔԻ մասին։ Պատկերավոր ասած, ոչ մի սպեցէֆեկտ չի կարող քողարկել սցենարի թերությունները, ոչ մի արանժիրովկա՝ անտաղանդ կատարումը։ Մենք հույս չենք վաճառում, այլ հույս արթնացնում ենք։
Իմ համար լայքերը կամ ձայները կարևոր չեն։ Իմ հիմնական նպատակն է ժողովրդի սրտերը և հավատը շահել։
