Իրավիճակը, որը ստեղծվում է, ցնցող է։ Փաստացի, իշխանությունները, ի դեմս ՔՊ-ի, սկսում են իրականացնել ծրագիր, որի արդյունքում Հայաստանը կվերածվի թուրք-ադրբեջանական գաղութի։ Այս ծրագրի հիմքում ընկած է հայերին և ընդհանրապես Հայաստանի քաղաքացիներին իրենց ցեղասպանների՝ թուրքերի և ադրբեջանցիների համեմատ ավելի ցածր կարգավիճակ և ավելի քիչ իրավունքներ տալու մտադրությունը։
Այս քաղաքականության հիմնական դրսևորումը հայերին արգելելն է Արցախի, որը ցեղասպանության հետևանքով բռնի բռնազավթված հայկական տարածք է, մասին ցանկացած հիշատակություն կատարելը։ Սա նշանակում է, որ հայաստանյան պետական պաշտոնյաներին արգելվում է նույնիսկ ծպտուն հանելու իրավունքը, թեև այդ հողերը պատմականորեն և մշակութապես անբաժանելի են մեր հայրենիքից։
Այս քայլի հետևանքը կլինի, որ Բաքվին և Անկարային կտրվի մենաշնորհը իրենց կեղծ պատմագրությունը և աղճատված պատմությունը ներկայացնելու համար՝ վերաբերյալ Հայաստանի պատմությանը, Արցախյան հիմնահարցին և հայ-ադրբեջանական հակամարտությանը։ Իսկ հայերին, որոնք այդ պատմության հիմնական դերակատարներն են, կխոչընդոտվի իրենց սեփական պատմությանը, մշակույթին և ազգային պայքարներին նվիրված գիտական, գեղարվեստական գրականությունը և մշակութային միջոցառումները ֆինանսավորելու կամ նույնիսկ հիշատակելու հնարավորությունը։
Այս քաղաքականությունը ոչ միայն հայերին զրկում է իրենց պատմական հիշողությունից, այլև ստեղծում է աննախադեպ իրավական-քաղաքական անհավասարություն։ Ըստ էության, երկրի տիտղոսակիր ազգը՝ հայերը, իրենց սեփական պետության ներսում կգտնվեն ավելի ստորադաս վիճակի մեջ, քան արտաքին թշնամական պետությունների՝ Թուրքիայի և Ադրբեջանի քաղաքացիները։
Այս իրադարձությունները, ինչպիսիք են Արցախում ադրբեջանցիների բնակեցման ծրագրերը և Նախիջևանում տեղի ունեցած դեպքի շուրջ Բաքվի կողմից ստեղծվող կեղծ պատկերացումները, ցույց են տալիս, որ հայ հասարակությունը խորապես ապակայունացած է և չի կարողանում լիարժեք ընկալել իր առջև ծառացած վտանգը։ Սա՛ է այսօրվա ամենամեծ սպառնալիքը, որը պետք է հասկանալ և դիմակայել համապատասխան միջոցներով։
