Ուղտաերթի ավարտից հետո, որն անվանումը ստացավ իմ թեթև ձեռքով, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը արտասանեց մի հակիրճ ճառ, որում հայտարարեց, թե մենակ չի թողնի Հիսուս Քրիստոսին։ Սակայն այս հայտարարությունը, որը հաճախ մեկնաբանվում է որպես ազգային հերոսի մենակություն, ծածկում է ավելի խորը և ցավոտ իրականություն։
Իրականում, մենակ թողնված չէ ոչ Քրիստոսը, ոչ էլ Հայաստանը։ Մենակ թողնված են հազարավոր մարդիկ, որոնց ճակատագրերը կապված են եղել ապագայի հույսերի հետ, որոնք այսօր փոխարինվել են անհամբեր ցավով և անվստահությամբ։
Այս իրավիճակի վերաբերյալ խորը մտորումներ են արտահայտել հայ եկեղեցական գործիչներն ու մտավորականները։ Միքայել արքեպիսկոպոս Աջապահյանը համեմատում է այսօրվա իրադարձությունները 2000 տարի առաջ Հերովդեսի և Հերովդիադայի գործողությունների հետ՝ նշելով, որ նրանք, ինչպես նախկինում, այսօր էլ փնտրում են զոհեր՝ իրենց հիվանդագին մտագարությանը հավասարակշռություն հաղորդելու համար։
Գարեգին Բ Կաթողիկոսը նույնպես խոսում է ազգային ճակատագրի մասին՝ նշելով, որ հայկական եկեղեցին շարունակում է ենթարկվել բռնաճնշումների։ Նա նկատում է, որ այս իրավիճակը լուրջ հարված է հասցնում ոչ միայն եկեղեցուն, այլև պետության հեղինակությանը, խորը վերք հասցնելով համայնքներին և հավատացյալներին։
Այս ցավի և անվստահության միջոցով լուսավորող կողմնաձև է հայտնվում Ռուբեն Վարդանյանի՝ Բաքվի բանտից ուղարկած հաղորդագրությունը։ Նա հիշում է Ջոզեֆ Քեմփբելի «Հազարադեմ հերոսը» գրքի վերջին պարբերությունը, որտեղ նկարագրվում է ժամանակակից հերոսի մենակությունը՝ իր համայնքի անտեսանելիության և անտարբերության մեջ։
Միքայել արքեպիսկոպոս Աջապահյանը նաև խիստ քննադատում է այն մարդկանց, ովքեր խոսում են բարեվարքության մասին՝ փոխարենը ապաշխարության և պահեցողության մեջ լինելու։ Նա նշում է, որ հայրենադավը տիրապետում է տիրադավներին, ողորմելին՝ խղճալիներին, անամոթը՝ անպատկառներին։
Գարեգին Բ Կաթողիկոսը կոչ է անում հայց վեր առնել հայրենազրկված արցախահայ մեր զավակների տոկունության և ոգու ամրության համար, ինչպես նաև աղոթել հայրենյաց պաշտպան զինվորականների, հայրենիքի համար զոհված մեր քաջորդիների հոգիների հանգստության համար։
Ռուբեն Վարդանյանը՝ Բաքվի բանտից, նույնպես հիշում է Քեմփբելի գրքի այլ հատված, որտեղ նշվում է, որ եկել է մարդու յուրաքանչյուրի համար դատաստանի օրը, և յուրաքանչյուրը կրելու է Փրկչի խաչը։
Այս մտորումների ֆոնին Միքայել արքեպիսկոպոս Աջապահյանը հավաստիացնում է, որ Եկեղեցին կբարեկարգվի և կմաքրվի, սակայն այնպես, ինչպես Աստված է կամենում, ոչ թե՝ ինչպես ողորմելի ոչնչությունները։
Գարեգին Բ Կաթողիկոսը կոչ է անում լինել վճռակամ՝ պահելու օրինահարգությունը, մերժելու անիրավությունն ու կամայականությունը, ատելությունն ու քինախնդրությունը, որոնք քայքայում են պետական ու ազգային մեր ներուժը։ Նա կոչ է անում ապրել աստվածային ներկայությամբ, զարդարել կյանքը բարի գործերով և փառաբանել Փրկիչ մեր Տիրոջը։
Այս ամենի վերջում Ռուբեն Վարդանյանը՝ Բաքվի բանտից, հայտնում է իր հավատը, որ «աշխարհում, միևնույնն է, կիշխեն բարությունն ու լույսը»։
Այս հաղորդագրությունները, որոնք հասնում են մեր ականջներին Բաքվի բանտից, Երևանի եկեղեցիներից և մտավորականների սրտերից, ավելի ցավոտ են, քան ցանկացած հակիրճ հայտարարություն։ Դրանք հիշեցնում են մեզ, որ մենակ չեն մնացել ոչ Քրիստոսը, ոչ էլ Հայաստանը, այլ մենք ենք, ովքեր պետք է լինենք մենակ՝ մինչև մեր համայնքը կվերջապես կանգնի իր ճնշող վախերից և անտեսանելիությունից։
